Sun, sea and sand!

We are in the tropics! And at the sea, which is very nice, as the temperatures by now are, not surprisingly, tropical!


The transition took place in only about one hour, during the drive from Oaxaca to Mazunte (a village at the sea), one of the most spectacular and beautiful drives we ever made! Oaxaca lies at an altitude of 1600 meter, but to get to sea level, you first climb up to 2800 meters to cross some mountain chains. And from 2800 meters you go down to sea level within 50 kilometers! In every meter you go down, the temperature and humidity go up, the vegetations changes and gets denser, there is actually water running under the bridges, the smells become much stronger (mostly flowers and plants and nice, sometimes waste and manure and toilet and not so nice), it becomes more and more green around you, there are more and more coconuts growing, houses have less and less windowpanes and doors, and even less and less walls, it becomes greener and warmer and more moist, and then even greener and warmer and more moist… an then there is the Pacific!
During this descent we were from time to time in the clouds, through which we could sometimes see glimpses of mountains and valleys. His made the already beautiful ride even more beautiful, but also made it more and more difficult to keep our eyes on the road, not unimportant with the hundreds and hundreds of curves….. (Unfortunately no pictures of the mountains in the mist, as the mist always wins on the pictures!)

After Irapuato, the location of our last report, we went as planned to Teotihuacan, an impressive temple complex with pyramids, temple mountains, courts, domestic complexes, murals and many, many souvenir sellers selling flutes than sounds like a roaring lion.
After a lot of doubting, we had decided not to go to Mexico City (according to some the right decision, according to others a real pity) and to continue immediately to Oaxaca. The days of making our wide circle around The Big City were definitely not the best of our trip, with loads of traffic, trucks, many shabby villages and unorganised cities on the route, and loads of topes.

Small intermezzo: Our biggest friends in Mexico are lemonade (= water + pressed lemon) and avocado, and our biggest enemies are the topes. Topes are Spanish speed bumps, which are spread over the whole country in huge amounts. The bumps vary from hardly noticeable to very sharp and mean, but their meanest feature is their lack of visibility. A tope can be recognised by yellow paint on the tope and/or a warning sign on the side of the road and/or (the braking lights of) a violently braking car in front of you. Unfortunately, in only less than half of the cases at least one of these things is present. So we have to watch the road really carefully, and every now and then the one driving in front is nearly launched.
Also traffic signs are widely spread in Mexico, although not always logically placed: After driving 10 kilometres of curves without more than 20 meters straight road, you see a sign warning for a curved road. And after finishing road works the temporary signs are not removed, so that after the works, the maximum allowed speed change from 40 to 90 to 40 to 90 every 100 meters. For the distance signs, they seem to have been produced first, and only after that a possible place to actually put them is looked for. As a result, according to the signs, within 5 kilometres the distance to a city can have decreased by 50 kilometres, or even increased by 20 kilometres. The roads themselves however, are very good up till now! Rarely we have a very short stretch of old road with potholes, but in general the roads are smooth and clean!

End of intermezzo, back to our route: Further away from The Big City, the route became a beautiful winding road through the mountains, with empty roads and every now and then a village. After a couple of days of not so nice driving, this was really a great pleasure! When arriving in Oaxaca we got stuck in a huge traffic jam at the hottest time of the day, which put the oil temperature record for now on 130°C. Oaxaca is a lively, city with a good atmosphere, which is supported by a bit of happy disorganization we have not seen further north. It has a lot of markets and tasty local culinary specialties (although we did not try them all, we passed for instance on the chapulines = fried grasshoppers), and music everywhere and around the clock; at one moment we counted 4 orchestras laying on one square at the same time. Other interesting fact: we noticed in a couple of cities, big and small, that the local administration provides free Wifi in central squares and parks, so you see quite some people sitting in the park working on their laptop. Handy!

In Oaxaca a small disaster took place: Marieke turned out have lost her purple socks, and this after they just had been washed! This reduced her stock of socks with 25%, and the stock of warm-weather-socks to 0! For Auke the disaster was not so much the loss of the socks itself, but more the hunt for replacement socks. In the end the problem was solved in 20 minutes and for 10 pesos = € 0,50. Yes, the life of travellers has its extreme ups and downs ;-)
After two days in Oaxaca and Monte Alban (our second temple complex on a mountain in Oaxaca with a beautiful view of the city) we left for the sea, to Mazunte. Mazunte is a mini-village with 700 inhabitants, 1 asfalt road and 3 mud tracks, as it seems 100 hotels- restaurants-bars, 2 convenience stores, 500 beach chairs, the sea with huge breaking waves (which makes swimming fun for adults and impossible for children, the brakes will pick them up and throw them on the beach immediately), en that is absolutely all there is! In spite of that, or maybe exactly thanks to that, there is a high share of foreigners that unintentionally never have left the place, because of a woman, marihuana or the uncomplicated life. For us however, after two days of hammock, sea, beach chair and for a change a boat trip with dolphins, turtles (mainly mating, this takes 14 hours!) and a jumping tuna, it was time to get moving again.

During the beautiful drive from Oaxaca to the sea, not only we but also the engine of Mariekes bike increased its level of sweating (and in another place than before),to a level that could not be called sweating anymore and really moved it to the category ‘leaking oil’. A closer look showed that a thread in the engine block got stripped spontaneously, 3000 km after the last time the bold was tightened. Strange, and undeserved in Aukes opinion, as he says always to be very careful when he tightens these bolds. But undeserved or not, it has to be fixed, so that’s why we came to Huatulco today. Unfortunately a place where they have never heard of helicoils before (the best tool to solve this problem), but where today all taxis drive around decorated with flowers, and the local priest blesses all taxis and garbage collection trucks.
Maybe we should take the bikes there……

***

We zijn in de tropen! En aan zee, en dat is erg fijn want de temperaturen zijn nu echt, hoe verrassend, tropisch!

De overgang duurde maar ongeveer een uur, en vond plaats tijdens de rit van Oaxaca naar Mazunte (een dorp aan zee), een van de meest spectaculaire en mooiste ritten die we ooit hebben gereden! Oaxaca ligt op 1600 meter hoogte, maar om op zeeniveau te komen ga je eerst omhoog naar 2800 meter over een aantal bergruggen heen. En vervolgens daal je binnen 50 kilometer af naar zeeniveau! Per meter die je daalt, stijgen de temperatuur en de luchtvochtigheid, wordt de begroeiing dichter en anders, stroomt er onder de bruggen daadwerkelijk water, ruik je veel sterker alle geuren onderweg (meestal bloemen en planten en aangenaam, soms afval en mest en toilet en iets minder aangenaam), wordt het steeds groener om je heen, groeien er meer en meer kokosnoten aan de bomen, hebben huizen steeds minder vaak ruiten en deuren en soms zelfs geen muren, en wordt het nog groener en warmer en vochtiger, en dan nog groener en nog warmer en nog vochtiger..... en dan is daar de oceaan!
Tijdens deze afdaling waren we bij vlagen letterlijk in de wolken, waar we dan weer af en toe flarden van bergen en dalen doorheen konden zien. Dit maakte de prachtige rit nog mooier, maar ook nog moeilijker om de ogen goed op de weg te houden, gezien de honderden bochten niet geheel onbelangrijk.... (Helaas geen foto’s van deze bergen in mist, omdat op een foto de mist het wint van de bergen)

Na Irapuato, de plaats van ons vorige verslag, zijn we inderdaad zoals gepland naar Teothuacan gegaan, een indrukwekkend tempelcomplex met piramides, tempelbergen, pleinen, woningcomplexen, muurschilderingen en heel veel souvenirverkopers met onder andere fluitjes die een brullende leeuw laten horen.
Na lang twijfelen hebben we uiteindelijk besloten om Mexico City links te laten liggen (volgens sommigen terecht, volgens anderen een groot gemis) en meteen door te rijden naar Oaxaca. De dagen dat we in een grote boog om De Grote Stad heen reden waren zeker niet de mooiste van de reis, met veel (vracht)verkeer, veel rommelige dorpen en steden op de route, en heel erg veel topes.

Klein intermezzo: Onze grote vrienden in Mexico zijn limonade (water + geperste limoen) en avocado, onze vijanden zijn de topes. Topes zijn verkeersdrempels op z’n spaans, die met zeer gulle hand over heel Mexico zijn uitgestrooid. De drempels varieren van nauwelijks merkbaar tot bijzonder gemeen, maar het gemeenste is nog wel de slechte zichtbaarheid. Een tope kun je herkennen aan gele verf op de tope en/of een waarschuwingsbord naast de weg en/of (de remlichten van) een hard remmende voorligger, maar helaas is maar in 50% van de gevallen tenminste een van bovenstaande ingredienten aanwezig. Heel goed opletten dus, en zo af en toe een bijna-lancering.....
Ook met verkeersborden wordt kwistig gestrooid, hoewel niet altijd even logisch. Zo staat er na 10 km bochten zonder letterlijk meer dan 20 meter rechtdoor, een waarschuwingsbord voor een bochtige weg. Ook worden na een wegreparatie de tijdelijke borden niet weggehaald, met als gevolg dat de maximumsnelheid volgens de borden elke 100 meter wisselt van 90 naar 40 naar 90 naar 40 enz.. Met de afstandsborden lijken het of ze eerst zijn gemaakt, en er pas daarna een geschikte plaats is gezocht om ze neer te zetten. Zo kan volgens de borden binnen 5 kilometer de afstand naar een bepaalde plaats met 50 kilometer afnemen, of juist met 20 kilometer toenemen.
Afgezien van de topes en de borden, zijn de wegen tot nu toe erg goed! Heel af en toe een mini-stukje met wat gaten, maar verder overal strak asfalt!

Einde intermezzo, terug naar de route: Verder van De Grote Stad af werd de route een prachtige slingerroute door berglandschap over lege wegen met zo hier en daar een klein dorpje. Na een paar mindere rijdagen weer een waar genot om te rijden! Bij aankomst in Oaxaca kwamen we, op het heetst van de dag, in een enorme verkeersopstopping terecht zodat we voor de olietemperatuur een voorlopig record gevestigd hebben van 130°C. Oaxaca is een vrolijke, levendige stad met een gezellige rommeligheid die we meer noordelijk niet gezien hebben, met veel markten en lekkere lokale culinaire specialiteiten (hoewel we ze niet allemaal hebben geprobeerd; zo hebben we de chapulines = gefrituurde sprinkhanen aan ons voorbij laten gaan), en altijd en overal muziek en dans; op het centrale plein telden we op een gegeven moment 4 muziekorkestjes die gelijktijdig speelden. Interessant: we hebben nu al in meerdere steden en stadjes gezien dat de gemeente zorgt voor gratis Wifi in de centrale pleinen en parken, en dat er dus meerdere mensen met de laptop op schoot in het park zitten. Handig!

In Oaxaca voltrok zich nog een kleine ramp: Marieke bleek haar paarse sokken kwijt te zijn, en dat ook nog terwijl ze net gewassen waren! Dat betekent dat haar totale sokkenvoorraad met 25% was teruggelopen, maar de mooi-weer-sokken-voorraad tot 0 gereduceerd! Voor Auke was de ramp niet zozeer het gemis van de paarse sokken, maar meer de zoektocht naar vervangende sokken. Uiteindelijk was het probleem binnen 20 minuten en voor 10 pesos = € 0,50 opgelost. Ja, het leven van reizigers kent enorme pieken en dalen ;-)

Na twee dagen Oaxaca en Monte Alban (ons tweede tempelcomplex, op een berg bij Oaxaca met mooi uitzicht over de stad) zijn we dus op weg gegaan naar de zee, en wel naar Mazunte. Mazunte is een mini-dorp met 700 inwoners, 1 verharde weg en 3 modderpaden, naar het lijkt 100 hotels - restaurants - bars, 2 winkeltjes, 500 strandstoelen, de zee met enorme brekende golven (die zwemmen voor volwassenen leuk maakt en voor kinderen onmogelijk, die worden onherroepelijk in de branding omvergeblazen en op het strand geworpen), en verder helemaal niets!! Ondanks dat, of misschien juist wel dankzij dat, is er een opvallend groot aantal buitenlanders dat hier onbedoeld is blijven plakken, aan een vrouw, aan de marihuana, of aan het ongecompliceerde leven. Na twee dagen relaxen in hangmat, zee, strandstoelen en als afwisseling een boottochtje met dolfijnen, schildpadden (vooral parend, duurt 14 uur!) en een springende tonijn, vonden wij het echter wel weer tijd om te bewegen.
Tijdens de prachtige rit van Oaxaca naar de zee zijn niet alleen wij, maar helaas ook Marieke’s motorblok nog wat harder gaan zweten (en op een andere plaats), zodanig dat het nu toch echt in de categorie ‘olielekkage’ valt. Bij inspectie blijkt een schroefdraad in Marieke’s motorblok spontaan lam te zijn geworden, 3000 km nadat hij voor het laatst is aangedraaid. Vreemd, en ook een volledig onterecht mankement volgens Auke, omdat hij altijd erg voorzichtig de bouten aandraait. Onterecht of niet, het moet gerepareerd, en daarom zijn we vandaag neergestreken in Huatulco, een plaats waar men helaas nog nooit van helicoils gehoord heeft (de beste oplossing voor ons lekkageprobleem), maar waar vandaag alle taxi’s met bloemen versierd rondrijden, en de lokale pastoor na een speciale kerkdienst alle taxi’s en afvalwagens zegent.
Misschien moeten we daar maar even langs met de motor.....

¡Si, hablamos español!

OK, so now we are supposed to speak Spanish!
After we finished the planned two weeks of lessons, we decided to stay one more week, as we liked the school, the teaching method and the city very much, and felt we needed a bit more knowledge to be ready for the road. The lessons were very nice, with a very intuitive teaching method without boring grammar exercises but with interactive exercises and also songs, cooking class, Mexican culture and history, ‘café social’ and movies. For one week, we lived in house with a mexican lady who took her task of make us practice Spanish very, very serious, and really made us speak Spanish all day long. Very useful but also very, very tiring….
But we are really impressed by the results: we estimate that now, after only three weeks of Spanish, we have the same level of conversation as after one whole year of Russian!!

Before and after our stay with the mexican lady, we stayed in a hostel right in the centre of the city, and after the classes and our homework we enjoyed the good life in Zacatecas: visiting the many beautiful museums, dining out (Mexican, but also Italian and Argentine; a nice change from the endless tortillas), having a drink on the roof terrace or any other nice location, joining birthday parties and margarita parties, and on the last evening we even joined a so-called ‘callejoneada’ (pronounced ‘kajegoneada’). A ‘calle’ is a street, a ‘callejon’ is a narrow street, and a ‘callejoneada’ is 50 people following a donkey carrying a hat and jerrycans of mezcal (= local version of tequila) and a band playing music through the narrow streets while steadily emptying the jerrycans with the use of the shotglass everybody carries around his neck.
So everyone who has something important to celebrate (and considering the number of callejoneada’s we have seen, there is a lot to celebrate!), rents a donkey and a band, buys liters of mezcal and around 50 shotglasses, invites friends and family, and off you go! But also people who just happen to be around when the whole thing starts or passes by, are given a shotglass and invited to join. And that is how we ended up celebrating some Adreana’s 15th birthday!

One weekend we spent with our schoolmates Zack and Miriam in the old mining town of Real de Catorce (mining seems to be the theme of our trip). The village is nice and small with a good atmosphere (and mainly Italian food for some strange reason), but especially the location is very spectacular: to reach the village on 2800 meter height, from the main road on the flatlands, you take a 24 km cobblestone road winding up and through the mountains, ending in a 2½ km former mining tunnel that finally gives access to the village. The tunnel is only one car wide, so traffic is managed by two policemen with radio on either end of the tunnel. Left and right in the tunnel there are entrances to mining shafts, and even a small chapel. From the village you can make horseback trips to the ruins of mines and small settlements even higher up in the mountains. I felt sorry for the horses struggling up and down the steep, narrow and uneven paths, but was very happy I did not have to do the walking myself….

As after two weeks we were not ready to go yet, after three weeks we were eager to get on the road again. So last friday we said goodbye to the very nice family who runs the school and to Zack and Miriam, and on saturday morning we packed our stuff on the bikes and got on our way to Irapuato. Irapuato is not in any guidebook (and for a reason, as we have determined today); the reason for going here is that this is where the Danone factory of Mexico is located and where Christine, a former collegue of Marieke, is now working. So on sunday we visited two beautiful cities in the area, and yesterday we visited the Danone factory, which looks remarkably like the (main) Danone factory in Russia. Very interesting point is that the biggest competitor of Danone in Mexico has his factory literally right next door! Looking at the size of Mexico, this is really a great coincidence….. And this also makes getting into the factory like entering a fortress.

By now we have really left the dry, desert-like and deserted north part of the country, and are now in the colonial part of the country with lots of agriculture (we are now in the city of strawberry, sold per 2½ kg) and people. South from Mexico City we will get into temple-country, with the hundreds and hundreds of temples of Maya’s, Aztecs, and all the other people who once lived in the jungle and built these amazing complexes. So today we got on the road again to reach our first temple, which is Teotihuacan. And I can proudly say I can even pronounce this name without breaking my tongue!

****

OK, nu worden we dus geacht Spaans te kunnen praten!

Na de geplande twee weken Spaanse les hebben we besloten er nog een week les aan te plakken, omdat we de school, de lesmethode en de stad erg leuk vonden en het gevoel hadden dat we nog iets meer kennis nodig hadden om weg te kunnen. De lessen waren erg leuk, met een intuitieve leermethode zonder saaie grammatica-lesjes maar met interactieve oefeningen en met liedjes, kooklessen, mexicaanse cultuur en geschiedenis, ‘café social’ en films. Gedurende een week woonden we in bij een Mexicaanse dame, die haar taak om ons Spaans te laten oefenen bijzonder serieus nam, dus spraken we Spaans van ’s morgens vroeg tot
’s avonds laat! Heel nuttig, maar ook heel erg vermoeiend.....
Maar we zijn bijzonder tevreden met het resultaat: naar onze schatting is ons Spaans na 3 weken te vergelijken met ons Russisch na een heel jaar!!

Voor en na ons verblijf bij de Mexicaanse dame zaten we in een hostel midden in het centrum van de stad, en genoten we na de lessen en het huiswerk van het goede leven in Zacatecas: de vele musea bezoeken, uit eten (ook Argentijns en Italiaans, best lekker als de tortilla’s je de neus uitkomen), een drankje nuttigen op het dakterras of een andere aangename plek, verjaardagsfeestjes en margaritafeestjes bezoeken, en op de laatste avond zelfs meegedaan met een zogenaamde ‘callejoneada’ (uit te spreken als ‘kajegoneada’). Een ‘calle’ is een straat, een ‘callejon’ is een smal straatje, en een ‘callejoneada’ is 50 mensen die een ezel met een hoed en jerrycans ‘mezcal’ (= soort tequila) en een muziekband volgen door de smalle straatjes, ondertussen gestaag de jerrycans leegdrinkend met behulp van het borrelglaasje dat iedereen om zijn nek draagt.
Iedereen die iets belangrijks te vieren heeft (en gezien het aantal callejoneades wat wij gehoord hebben, is er een hoop te vieren in Zacatecas) huurt een ezel en een band in, koopt liters mezcal en ongeveer 50 borrelglaasjes, nodigt vrienden en familie uit, en klaar is kees! Maar ook mensen die bij toevallig bij vertrek of langs de route aanwezig zijn krijgen een borrelglaasje in de handen gedrukt en zijn daarmee uitgenodigd mee te doen. En zo waren wij dus ineens de 15de verjaardag van ene Adreana aan het vieren!

Een weekend zijn we met onze klasgenoten Zack en Miriam naar de oude mijnstad Real de Catorce geweest (mijnen lijken het thema van deze reis). Het dorp is mooi, klein en met een leuke sfeer (en voornamelijk Italiaans eten om een of andere reden), maar vooral de locatie is heel erg mooi: om het dorp op 2800 meter te bereiken neem je vanaf de hoofdweg door het vlakke landschap een kasseienweg van 24 kilometer die zich langs en door de bergen omhoog slingert, eindigend in een 2½ km lange oude mijntunnel die je uiteindelijk in het dorp brengt. De tunnel is maar 1 auto breed, en dus staat er politiemannen met radio aan beide uiteinden kanten om samen het verkeer in goede banen te leiden. Links en rechts in de tunnel zijn er mijnschachten en zelfs een kapelletje halverwege. Vanuit het dorp kun je op paarden tochten maken naar nog hoger gelegen mijnen en ruines van nederzettingen. Ik had medelijden met de paarden die omhoog en oplaag zwoegden over de steile, smalle en hobbelige paden, maar was bij dat ik niet zelf hoefde te lopen....

Na 3 weken waren we er echt aan toe om weer op weg te gaan, dus op vrijdag hebben we afscheid genomen van de leuke familie die de school runt, en van Zack en Miriam, en op zaterdagmorgen hebben we onze spullen opgeladen en zijn we vertrokken naar Irapuato. Irapuato komt in geen enkele reisgids voor (en dat is terecht, hebben we vandaag vastgesteld), maar de reden van ons bezoek is dat daar de Danone-fabriek van Mexico staat, en dat Christine, een oud-collega van Marieke, daar tegenwoordig werkt. Dus hebben we zondag twee interessante plaatsen in de buurt bezocht, en gisteren de Danone-fabriek, die opvallende gelijkenis vertoont met de (grootste) Danone-fabriek in Rusland. Interessant is verder dat de fabriek van de grootste concurrent in Mexica letterlijk pal naast de Danone- fabriek staat! Gezien de afmetingen van Mexico wel een heel groot toeval......Dit maakt ook dat het binnenkomen van de Danone-fabriek lijkt op het betreden van een vesting.

We hebben het droge, lege woestijnachtige noorden nu wel definitief achter ons gelaten, en bevinden ons nu in het centrum van het koloniale verleden, met veel landbouw (en op dit moment in de stad van de aardbeien, die worden verkocht per 2½ kg), en inwoners! Ten zuiden van Mexico-Stad komen we in het gebied van de tempels, met de honderden tempelcomplexen van Maya’s, Aztecen en alle andere volkeren die ooit de jungle bewoonden en deze geweldige complexen bouwden. Dus vandaag op weg naar onze eerste tempel, en wel Teotihuacan. En ik kan met trots zeggen dat ik deze naam zelfs kan uitspreken zonder mijn tong te breken!

¡ Hola! ¿Que tal?

So in Mexico we are, and how much different it is from what we expected (as far as we knew what to expect at all)!!! We actually were quite excited (and maybe even a little nervous) about leaving the known, safe and easy US & Canada, and starting our trip into the less organized and less known. And especially the many stories we heard in the US about border shootings, drug wars, hijacking, criminality in general and influenza on top (or a combination of all of the above) did not really ease us.
How different is the reality that we have seen so far! Starting from a well organized border crossing procedure, well maintained roads, people driving very calmly and politely, beautiful landscapes, very friendly people, nice cities, ….and only one (standard) roadblock with very friendly people.
About the flu: one theory we heard here is that it was a government trick to distract the attention from an important law that had to pass through the congress, and that less people died in Mexico of this flu than of any other ordinary flu.

Of course, in every country some things work in a different way, and it takes a little time to find out the country specifics. But we learned fast: already the first day at 8 in the evening, we learned that restaurants close early in Mexico, namely at 7 (later we found out to depend very much on the city). On the other hand, some things are new for this trip, but not entirely new for us: already the first night the hotel costed only 6 euro for a double room, with our motorbikes parked in the hotel lobby and cockroaches in the bathroom. Yes, that is what we know!
One specific thing for now is that we arrived in Mexico at the same time as the rainy season did. This makes for beautiful and spectacular views and some funny cat-and-mouse-games with the huge thunderstorms, but unfortunately so far the cat always wins…..

The northern part of the country mainly consists of two mountain chains and deserts, which makes for beautiful landscapes and empty roads. After crossing the border, we drove to Chihuahua (but didn’t see any), and the next day continued to Creel, home of the fabulous Copper Canyon. This spectacular canyon area is a well kept secret: it covers an area four times the size of the Grand Canyon and is 2000 meters deep, but I bet that maybe maximum five of you have ever heard of it! Anyway, we explored the area on our bikes, partly over steep and narrow paths cut out of the canyon walls, until an incoming rain cloud made us return to the tarmac: the combination of these roads with rainy season is not a very good one (in spite of our fresh tires)!

After this, we continued south to the city of Durango (again a Durango!), the most northern city of the so-called colonial part of Mexico. Durango has a very, very nice plaza and a nice centre. And if you want to know what the landscape around Durango looks like, just take a random Western movie, and chances are big that it is made in Durango, as during the last 40 years more than 200 movies have been made here. John Wayne even owned a ranch here that was used as film set for his movies. Another film set now has been changed into a (not too professional) entertainment park where you can see the sets and enjoy shows, which involve horses, bank robberies, shootings, and a remarkably high share of homosexuality. Judging from the audience these shows were quite funny, but as it was all in Spanish, ‘we missed out on some details’. In Durango, we also had some drinks with some nice Mexican people, and this is where we drank our first mezcal, a local version of tequila, which smells and mostly tastes like spirit. We didn’t really enjoy it too much, so not only our first, but probably also the last for us!

Already before the shows on the filmset, we noticed that our lack of knowledge of the Spanish language made us miss part of the experience of being in Mexico. That’s why we decided to expedite our Spanish-lessons-mini-break, and we chose Zacatecas as the place to go to school for 2 weeks. Zacatecas is a rather small city (which means everything on walking distance, first plus) on 2500 meter height (nice day temperatures, cool nights, second plus) with a Unesco-world-heritage centre (third plus), many museums an other interesting sights (fourth plus), a nice comfortable hostel (fifth plus), and a language institute (sixth plus). So since Sunday we are in Zacatecas, go to school in the morning from 9.00 to 14.00, do homework / sightseeing / relaxing / siesta in the afternoon, sometimes have some evening activities at school, have some dinner in one of the many restaunants in town, and have a drink and enjoy the view from the roof terrace of our hostel at night! Next week we will leave the international environment and stay with a Mexican family to intensify the learning process…..

Looking a bit ahead on our route, we found out that there has been a coup in Honduras just some weeks ago, which for now means that some borders are closed, that there is a night curfew (although it has already been eased a little) and that in general things are not too quiet down there. Looking on the map, this is a bit of an issue, as there is no overland-route around the country. But for now we simply enjoy our life in Mexico, and just hope that things will calm down!

****

We zijn dus in Mexico, en wat is het anders dan wat we hadden verwacht (voorzover we uberhaupt wisten wat te verwachten)!!! We keken er dan wel naar uit om het bekende, veilige en gemakkelijke Noord-Amerika te verlaten en te beginnen aan het deel van de reis in het minder georganiseerde en minder bekende, maar hadden toch ook een lichte spanning in de buik, met name gevoed door de vele verhalen in de VS over grens-schietpartijen, drugsoorlogen, kapingen, criminaliteit in het algemeen, en daardan de mexiaanse griep bovenop (of een combinatie van alle bovenstaande ingredienten).
Maar hoe anders is de realiteit die we tot nu toe gezien hebben! Beginnend bij een goed georganiseerde grensprocedure, goed onderhouden wegen, rustige en beleefde weggebruikers, prachtige landschappen, erg vriendelijke mensen, leuke steden, ... en maar 1 (standaard) wegversperring met vriendelijke militairen.
Over de griep: een theorie die we hier hoorden is dat die hele griep een truc was van de regering om de aandacht af te leiden van een belangrijke maar lastige wet die door het parlement geloodst moest worden (met succes overigens), en dat er aan deze griep in Mexico minder mensen overlijden dan aan een reguliere griep.

In elk land werken sommige dingen weer net even anders, en het duurt altijd even voor je de eigenaardigheden doorhebt. Maar we leren snel; al de eerste dag om 8 uur ’s avonds waren we erachter dat in Mexico restaurants vroeg sluiten, en wel om 7 uur (dit blijkt wel weer van stad tot stad te verschillen). Andere dingen zijn dan wel nieuw voor deze reis, maar niet helemaal nieuw voor ons. Zo hadden we de eerste avond al een hotel voor slechts 6 euro met de motoren in de lobby en kakkerlakken in de badkamer. Toch weer op vertrouwd terrein!
Tegelijk met ons is ook de regentijd gearriveerd in Mexico. Dit geeft mooie, spectaculaire luchten en leuke kat-en-muis-spelletjes met de enorme onweersbuien, maar helaas wint tot nu toe de kat altijd......

Het noorden van Mexico bestaat uit twee grote bergketens en verder woestijnen, wat erg mooie landschappen en lege wegen oplevert. De eerste stop na de grens was Chihuahua (geen gezien trouwens), en daarna naar Creel, waar zich de fantastische Koper Canyon bevindt. Dit spectaculaire canyon-gebied is en goed bewaard geheim: het beslaat een oppervlakte van 4 keer de Grand Canyon en heeft een hoogteverschil van 2000 meter, maar ik durf te wedden dat maximaal 5 personen onder onze lezers er ooit van gehoord hebben! Afijn, we hebben het gebied uitgebreid verkend op de motoren, deels over steile smalle paden, uitgehakt in de canyonwand, tot een dreigende onweersbui ons dwong terug te keren naar het asfalt: de combinatie van deze paden en regenseizoen is geen goede (zelfs met onze nieuwe banden)!

Vervolgens zijn we zuidwaarts gegaan naar (alweer een) Durango, de meest noordelijke stad van het zogenaamde koloniale gedeelte van Mexico. Durango heeft een heel erg leuk plein in een leuk centrum. En als je wilt weten hoe het landschap rondom Durango eruit ziet, haal je dan een willekeurige westernfilm voor de geest. De kans is groot dat deze in Durango geschoten is, aangezien er daar in de laatste 40 jaar meer dan 200 films opgenomen zijn. John Wayne had er zelfs een eigen ranch waar hij zijn films opnam. Een andere voormalige filmset is omgetoverd in een (niet zo erg professioneel) pretpark waar je door de sets kunt lopen en een aantal shows worden gegeven met veel paarden, bankovervallen, schietpartijen en een opvallend groot aandeel homoseksualiteit. Aan het reacties van het publiek te oordelen waren de shows erg grappig, maar aangezien het geheel in het Spaans was ‘ontgingen sommige details ons’. In Durango hebben we ook een aantal leuke locals ontmoet in een bar, en hebben we met hun onze eerste mezcal gedronken, een lokale versie van tequila. Mezcal ruikt en smaakt voormalelijk naar spiritus en we waren er dan ook niet helemaal weg van. Dus dit was niet alleen de eerste, maar waarschijnlijk ook de laatste mezcal voor ons!

Al voor de shows op de filmset hadden we vastgesteld dat ons gebrek aan Spaans er voor zorgde dat er toch wel een deel van de Mexico-ervaring langs ons heen ging. Daarom besloten we om de twee weken spaanse les, oorspronkelijk gepland voor het zuiden van Mexico, te vervroegen en dit te doen in Zacatecas. Zacatecas is een kleine stad (alles op loopafstand, eerste plus) op 2500 m hoogte (koele nachten, niet te hete dagen, tweede plus) met een Unesco-wereld-erfgoed centrum (derde plus), veel musea en andere bezienswaarigheden (vierde plus), een leuke hostel van alle gemakken voorzien (vijfde plus) en een taalinstituut (zesde plus). Dus sinds zondag zijn we in Zacatecas, gaan we elke ochtend naar school van 9 tot 2, doen we ’s middags huiswerk/een bezienswaardigheid/een dutje (siesta!)/ iets anderszins ontspannends, hebben we soms ’s avonds nog een activiteit op school (film, ‘cafe social’), eten we in een van de vele restaurants in de stad en drinken we ’s avonds een biertje op het dakterras van het hostel, genietend van het uitzicht! Volgende week ruilen we de internationale leefomgeving in voor een Mexiaanse familie om het leerproces nog wat te bespoedigen......

Vooruitkijkend op onze route hebben we vernomen dat er in Honduras zeer recent een staatsgreep is gepleegd. Dit betekent dat op dit moment een aantal grenzen dicht zijn, dat er een avondklok is ingeteld (hoewel deze ook al weer enigszins versoepeld is), en dat het in het algemeen onrustig is in Honduras. Dit is wel een probleem aangezien we, als we over land willen, letterlijk niet om het land heen kunnen. Maar voorlopig genieten we van het goede leven in Mexico, en hopen we gewoon maar dat Honduras tot rust komt de komende tijd!

How the West was won

Well, like this - zo dus


The Shadow of the Rockies was great, with beautiful landscapes and dirt roads, varying from well-maintained gravel roads to rather steep and rocky mountain passes (defined as 4WD tracks on the map). We did have some tough times though, like on the first day when some earlier rain had turned the road into sticky mud that blocked three of our four wheels within 10 meters. To get our bikes back these 10 meters took us 1½ hours……. Gumbo they call this stuff here.
On the first day of summer, we had to change our itinerary, because a pass in the route turned out still to be blocked by snow! Some passes in this area open up only by the end of august.
Somewhere on this trip we ended up on a National Forest Campsite, which are very basic campsites, with only long-drop toilets and water from a pump, and normally operating with self-registration (which also means that sometimes you have the whole campsite for yourself). However, this one was managed by Jim, a great guy who provided us with firewood, lended us his hatchet, gave us his detailed map of the region and even brought us two of his own cold beers!! Ah, and the guns on our Bonny-and-Clyde picture above are his.

After four days we decided to leave the roadbook track and make our own trail (with the help of Jim’s map), as we wanted to visit the old mining towns of Silverton and Durango in the south-west of Colorado. By now we thought that we could manage these so-called 4WD-tracks, but this turned out to be a bit too optimistic: already the first morning ‘on ourselves’, one downhill stretch of a 4WD-pass turned out to be so steep and rocky that we had to walk our bikes down some 700 meters. Tough work! So in the end this only 20-miles stretch took us more than 4½ hours! Of course this was also the first day with really nice warm weather. Where is some nice cool rain when you need it?
But after that things went rather smooth with nice dirt roads and doable passes, and after passing some impressive ghost-mining-towns, we made it to Silverton (in the rain…) and Durango. From Durango we made a day-trip to Mesa Verde, a National Park with beautiful and spectacular landscapes and cliff dwellings. We’re very happy we now visited this park, which we had to skip when we visited the south west of the US 10 years ago.

After Durango we spent some days in Santa Fe, a very nice art-town with big Spanish and Indian influences, and we visited Los Alamos, in the 40-s a secret village where the worlds first nuclear bombs were made (and later dropped on Hiroshima and Nagasaki).

After one night in a town with the interesting name ‘Truth or Consequences’ (named after a popular radio program, up to 1950 the town was called ‘Hot Springs’. Yes, because of the …..), we did the last stretch in the US to the city of El Paso, on the Mexican border, which is where we are now.
So now we are enjoying the last days of our great stay in the US, and the luxury of a motel ( = normal bed and bathroom) after almost 4 weeks of camping. Yesterday we picked up and mounted the tires that were shipped to here (and which we desperately needed; 14.000 kilometers turns out to be a bit more than the ‘economic lifespan’ of the tires…)and did some other useful things like buying a travel guide for Mexico, which we found out yesterday not to have.... So much for our thorough preparation! Today we celebrate Auke’s birthday, tomorrow we will join the 4th of July celebrations. But after that we have seen enough stars & stripes and ‘God bless America’s for now, and is it time for something new (a new language, ai), so time to move on to a new country. So Mexico, here we come!!!

***

De ‘Shadow of the Rockies’ was fantastisch, met mooie landschappen en onverharde wegen, varierend van goed onderhouden gravelwegen tot vrij steile, hobbelige, stenige bergpassen (op de kaart 4x4-paden genoemd). Af en toe hadden we wel wat tegenslagen, zoals op de eerste dag toen eerdere regen de ondergrond had veranderd in zeer plakkerige modder, die binnen 10 meter 3 van onze 4 wielen volledig blokkeerden. Het kostte ons 1 ½ uur om onze motoren deze 10 meter achteruit te krijgen..... ‘Gumbo’ noemen ze die prut hier.
Op de eerste zomerdag moesten we onze route wat wijzigen, omdat een pas in de route nog geblokkeerd was door sneeuw! Sommige passen in dit gebied gaan pas eind augustus open.

Ergens opde route kwamen we terecht op een National Forest Camping, wat vrij eenvoudige campings zijn, met een latrine als toilet en water uit een handpomp, en normaal onbemand, dus werkend met zelf-registratie (dit betekent ook dat je soms de hele camping vor jezelf hebt). Maar deze camping werd beheerd door Jim, een geweldige vent die ons voorzag van brandhout, zijn handbijl uitleende, ons zijn detailkaart van de regio gaf, en ons zelfs twee koude biertjes uit zijn eigen voorraad kwam brengen!! En oh ja, de pistolen op onze Bonny-en-Clyde foto hierboven zijn ook van hem.

Na vier dagen besloten we om de beschreven route te verlaten en onze eigen ‘trail’ te volgen (met behulp van Jim’s detailkaart), omdat we graag de oude mijndorpen Silverton en Durango wilden bezoeken, die wat meer in het zuidwesten van Colorado liggen. Inmiddels dachten we dat die 4x4 paden geen probleem moesten zijn, maar dat bleek iets te optimistisch: al de eerste morgen ‘op eigen kracht’ bleek een bergafwaarts deel van een 4x4-pas zo steil met grote rotsblokken te zijn, dat we het niet aandurfden om naar beneden te rijden, en we onze motoren 700 meter bergafwaarts moesten lopen. Zwaar! Dus uiteindelijk duurde dit stukje van 30 km meer dan 4 ½ uur! Natuurlijk was dit ook de eerste dag met lekker warm weer. Waar is een verkoelend regenbuitje als je het nodig hebt?
Maar daarna ging het allemaal vrij soepel met mooie gravelwegen en passen die steil maar te doen waren, en na het passeren van een aantal indrukwekkende verlaten mijndorpen, bereikten we Silverton (in de regen...) en Durango. Vanuit Durango hebben we een uitstapje naar Mesa Verde gemaakt, een Nationaal Park met schitterende en spectaculaire uitzichten, landschappen en rotswoningen. We zijn blij dat we nu wel dit park hebben bezocht dat we 10 jaar geleden moesten overslaan toen we door het zuidwesten van de US toerden.

Na Durango hebben we een aantal dagen doorgebracht in Santa Fe, een erg leuke stad met veel kunst en duidelijke Spaanse en Indiaanse invloeden, en hebben we Los Alamos bezocht, in de jaren 40 een geheim dorp waar de eerste atoombommen zijn ontwikkeld en gebouwd (en later gedropt op Hiroshima en Nagasaki)

Na een nacht in een dorp met de interessante naam “Truth or Consequences” (genoemd naar een populair radioprogramma, tot 1950 heette het dorp ‘hot springs’. Inderdaad ja, er zijn daar warmwaterbronnen), hebben we de laatste VS-etappe gedaan naar El Paso op de Mexicaanse grens, en dat is waar we nu zijn.

We genieten nu van de laatste dagen van ons geweldige verblijf in de Verenigde Staten, en van de luxe van een motel ( = een normaal bed en badkamer) na bijna 4 weken kamperen. Gisteren hebben we de banden opgehaald en gemonteerd die hierheen verstuurd waren (en die we heel hard nodig hadden; 14.000 km blijkt toch iets meer dan de economische levensduur van de banden te zijn) en andere nuttige dingen zoals het kopen van een reisgids voor Mexico, want gisteren bleek dat we die helemaal niet hadden. Ja, zo goed voorbereid waren we...... Vandaag hebben we Auke’s verjaardag gevierd, en morgen gaan we de ‘4th of july’ –vieringen meemaken. Maar daarna hebben we voorlopig genoeg ‘stars and stripes’ en ‘God bless America’s gezien, en is het tijd voor iets nieuws (een nieuwe taal, ai), dus tijd om naar een volgend land te gaan. Dus Mexico, we komen er aan!!

Pictures!

As you can see, there is a new item in the right upper corner of this page, just above the blog history: (a link to) our pictures! So now you don’t have to sit through an evening of 400 pictures after we returned from our trip, but you can have a look at them whenever is it convenient for you. And if you don’t want, you can always just say ‘Yes, great, I especially liked the picture of this waterfall/grizzly/canyon/lake’.

***

Rechts boven op deze pagina, net boven de blog history, zie je iets nieuws: (een link naar) onze foto’s! Kun je ze lekker op je gemak bekijken, en hoef je je niet door een 400 plaatjes lange avond heen te worstelen als wij terug zijn. En ook als je ze niet bekijkt, kun je altijd gewoon zeggen ‘ja, heel mooi, vooral die foto van die/dat waterval/grizzly/kloof/meer!

National Parks

After Edmonton, we headed south to visit 4 National Parks: Waterton Lakes NP in Canada, and Glacier, Yellowstone and Teton NP in the US. On our way to the first park, we took a nice route through the Foothills, but somewhere along the route we were advised by a roadworker to take an even nicer off-road route. This is what we did, our first off-road of the trip, and he was absolutely right, it was beautiful!! The progress was not that good (who cares anyway? You see, we learn it!), as part of the route was still closed for winter so we had to make some detour, but it was really great.

Waterton and Glacier are more or less one big National park, with Waterton being the Canadian part and Glacier the US part. Waterton has beautiful mountains and lakes, and grizzly bears (although I only afterwards realized that it really was a grizzly bear I saw). Glacier was a bit disappointing, because the ‘going to the sun’ road, the main attraction of the park, was still closer for winter. By the way, Glacier used to have 150 glaciers, but by now only 26 are left. After that we went to Yellowstone, which is really fabulous!!!! It has it all: a big lake, a great canyon, waterfalls, mountains, meadows, lots of animals (big herds of buffalo’s, even around us crossing the road. Yes, a little bit scary, they are really big! And again a grizzly, with a cub, that caused a traffic jam), and of course springs and geysers everywhere. The colours are amazing, and the mudpools are really funny. We spent two full days driving around in the park, and after that it was mainly the smell (of rotten eggs, nice!), the rain (which turned the campsite into a swamp) and the cold (we spent some nights sleeping with an emergency blanket over our sleeping bags, which we bought as groundsheet) that made us move on south. Next park was Teton NP, with beautiful views on a mountain range, lakes and meadows.
Just before Yellowstone park we met Olly, a Brit on a motorbike travelling more or less the same route as we do. We spent the days in Yellowstone and Teton together, but after Teton we split up again, as Olly went west, and we went more south-east. After leaving the park we headed on, and within a couple of hours (and crossing a high thunderstorm), we arrived in a desert-like area, where finally it was warm and dry!

Today we had a day without driving, but with lots of other things to do like washing, repairing, shopping, drying everything, etc. So much to do that we didn’t even have time for the swimming pool!

Tomorrow we will start driving (half of) the ‘Shadow of the Rockies’, an off-road trail from the north of Colorado to the south of New Mexico. We have the roadbook and maps for the Colorado part only, but this is already a 1000 km trip. However, all directions are for driving south to north and in miles, so today we had to do some mathematics to make it work (hopefully) for our trip. We will find out tomorrow!

***

Na Edmonton zijn we zuidwaarts gegaan en hebben we 4 Nationale Parken bezocht: Waterton Lakes in Canada, en Glacier, Yellowstone en Teton in de VS. Op weg naar het eerste park volgden we een mooie weg door de Foothills, maar ergens onderweg raadde een wegwerker ons een andere, off-rad route aan. We hebben zijn advies opgevolgd en hebben het eerste stuk off-road van deze reis gedaan, en hij had gelijk, het was heel erg mooi! We schoten niet zo erg op (maar wat maakt dat uit? we beginnen het te leren!), omdat we een omweg moesten maken omdat een deel van de weg nog gesloten was vanwege de winter,maar het was absoluut de moeite waard.

Waterton en Glacier zijn min of meer één groot park, waaarbij Waterton het Canadese gedeelte is en Glacier het amerikaanse deel. Waterton heeft voornamelijk erg mooie bergen en meren, en grizzly beren (hoeweil ik me pas later realiseerde dat het echt een grizzy was die ik daar vlak langs de weg zag zitten). Glacier was een beetje teleurstellend, omdat de ‘going to the sun’ weg, toch een beetje het hoogtepunt van het park, nog dicht was voor de winter. Ooit bevatte Glacier park trouwens 150 gletschers, en nu nog 26. Vervolgens zijn we naar Yellowstone gegaan, en dat is echt fantastisch!!!! Alles is er te zien: een enorm meer, een geweldige canyon, watervallen, bergen, hoogvlaktes, heel veel beesten (kuddes buffels, die zelfs rondom ons de weg overstaken. Ja, best eng, want ze zijn echt heel groot! En weer een grizzly, met jong deze keer, die meteen een flinke kijkersfile veroorzaakte), en natuurlijk de warme bronnen en geisers overal in het park. Fantastische kleuren, en de modderbronnen zijn erg grappig (blub.… blub….). We hebben twee volle dagen rondgereden in het park, en uiteindelijk waren vooral de stank (rotte eieren, bah!), de regen (de camping werd meer een moeras) en de kou (we hebben zelfs een aantal nachten onder een ‘alumiumfolie’ nooddeken geslapen die we hadden aangeschaft als grondzeil. Heeft ook al gefunctioneerd als afdak tegen de regen) de reden om verder zuidwaarts te gaan. Het volgende park was Teton, meer een park om doorheen te rijden dan echt dingen te bekijken, maar met erg mooie bergen, meren en velden.
Net voor Yellowstone kwamen we Olly tegen, een Brit op een motor die min of meer hetzelfde plan heeft als wij. We hebben gezamelijk Yellowstone en Teton bekeken, en daarna hebben we weer afscheid genomen omdat Olly meer naar het westen ging en wij naar het zuidoosten. Een paar uur nadat we de bergen en meren verlaten hadden (en door een enorme onweersbui zijn gereden) zijn we nu aangekomen in een meer woestijnachtige omgeving, waar het eindelijk droog en warm is!

Vandaag zijn we op dezelfde plek gebleven, en hebben we allerlei nuttige dingen gedaan: wassen, wat reparaties, inkopen doen, alles drogen, etc. We hadden zoveel te doen dat we niet eens tijd hadden voor het zwembad!

Morgen beginnen we aan (de helft van) de ‘Shadow of the Rockies’, een off-road-tocht van het noorden van Colorado tot het zuiden van New Mexico. Wij hebben alleen het roadbook van Colorado, maar dit is al een tocht van 1000 km. Enige probleem is dat alle route-aanwijzingen zijn om van zuid naar noord te rijden en in mijlen zijn. Dus vandaag hebben we nog wat rekenwerk gedaan om het hele verhaal voor ons geschikt te maken. Morgen weten we of dat gelukt is!

From here on, we'll be heading south

Wow, it’s about time for some news from us! Well, here it is.
We’re now in Edmonton, the most northern point on our trip. During the last weeks, we have crossed Canada from East to West, and by now we have done already 7.000 km in less than three weeks ….. This means that we now agree on an estimated 60.000 km for the whole trip, but also that we really have to slow down a bit! We are working on that, having some nice relaxing days with Jan Paul and Xandra and their children, who live here in Edmonton

So what did we do instead of maintaining our blog during the last two weeks? After our drive through Vermont, we
- visited Quebec city, a beautiful but rather touristic place
- visited Jan, the father of my dear friend Yvonne, who lives near Montreal
- crossed the border back into the US, to drive through the Adirondac National Park and camp in Lake Placid,
- had lunch at the Dinosaur in Syracuse, an infamous bikers’ place. We parked our bikes between all Harleys, ate our ribs between their fully tattooed owners and were not kicked out!
- drove through the Finger Lakes region (south of Erin lake) and enjoyed the local wine
- crossed the border into Canada at Niagara Falls, again with a nice conversation with the immigration officer: “Where do you go?”, ”To Edmonton”, ”Do you know how far that is???”
- enjoyed the Niagara falls, both from above and below (and still use the cute plastic poncho as a groundsheet in our tent)
- were amazed (or should I say shocked) by the village of Niagara Falls, the Canadian answer to Las Vegas
- enjoyed the local wine of the Niagara peninsula
- crossed the east part of Huron lake by ferry to get to the Transcanadian highway to start the long, long 4500 km ride to the west
- loved the beautiful scenery on the north side of Lake Superior
- enjoyed the emptiness of the hills in west Ontario
- took a short brake in Winnipeg to enjoy some city-life (and a very nice museum) before starting the travel through the ‘boring, empty, flat, windy prairies’ of Manitoba and Saskatchewan. The first two days were indeed boring and flat, but not empty and prairy (it was let’s say a very, very big Flevoland), and the next two days were empty and prairy, but not flat and not boring! The wind part was correct for all days….
- drove through the Canadian Rocky Mountains and admired the beautiful lakes (partly still frozen), glaciers, mountains, bears (yes, bears) and snow…..
- had a nice evening with a German couple travelling on motorbikes who are on the road for 2 years now, and plan to add probably another 1 or 2 years. So you see, 11 months is actually just a short break!
- did the last 350 km to reach our most northern destination: Edmonton

During all this time we had only half a day of rain while driving, but also at least two days with night frost while camping and only two days that it was not cold or at least a bit chilly to drive…… So every evening we enjoyed our ‘evening package of happiness’, consisting of a bag of firewood and a bottle of wine. And the good news is, that from here we go south, which normally means warmth!

We are now having some days rest, enjoying the company and hospitality of Jan Paul and Xandra, do some maintenance on the bikes, the equipment and the weblog (and sleep in a nice warm bed), and continue our travel tomorrow to go south, to Glacier and Yellowstone National parks. We already postponed our departure with a day, so it seems we finally really got the idea of slowing down!

Pictures will be available very soon.....

***

Het is de hoogste tijd voor wat nieuws van ons, dus hierbij!
We zijn nu in Edmonton, het meest noordelijke punt van onze trip.In de afgelopen weken zijn we Canada van oost naar west doorgestoken, en hebben we al 7.000 km gereden in minder dan 3 weken..... Het resultaat is dat we het nu wel eens zijn over een geschatte 60.000 km voor de totale trip, maar ok dat we nu echt moeten onthaasten! En daar werken we nu aan bij Jan Paul en Xandra en kinderen, die hier wonen.

Wat hebben we allemaal gedaan in plaats van dit weblog upto date houden? Na onze tocht door Vermont hebben we
- Quebec (stad) bezocht, mooi maar nogal toeristisch
- Jan, de vader van Yvonne, opgezocht in de buurt van Montreal
- de grens met de US weer overgestoken, door het Adirondac park gereden en gekampeerd in Lake Placid
- gelunched in ‘the Dinosaur’ een beroemde (beruchte) bikers’place. We hebben onze motoren tussen de Harleys geparkeerd en onze spare ribs opgegeten tussen de van onder tot boven volgetatoeerde eigenaren van deze motoren, maar we zijn er niet uitgegooid!
- het Finger Lake gebied (ten zuiden van het Eriemeer) doorgereden en de lokale wijn geproefd
- weer de grens met Canada overgestoken bij de Niagara watervallen, wederom met een grappige conversatie met de grensbeambte: “Waar gaan jullie heen?”, “Naar Edmonton”, “Weten jullie wel hoe ver dat is?????”
- de Niagara Watervallen bewonderd, zowel van boven als vanaf beneden (en de schattige blauwe regenponcho gebruiken we nog steeds als grondzeil in de voortent)
- ons verbaasd over het dorp Niagara Falls, het Canadese antwoord op Las Vegas
- de lokale wijn van het Niagara schiereiland geproefd
- het Huron-meer aan de oostkant overgestoken met de veerboot, om vervolgens de lange, lange 4.500 km reis over de Transcanadian snelweg naar het westen te beginnen
- genoten van het prachtige landschap aan de noordkant van Lake Superior
- de leegheid van het heuvellandschap in west - Ontario bewonderd
- een korte stop gemaakt in Winnipeg om enig stadsleven (en een heel leuk museum) te ervaren voordat we ons aan de trip door de ‘saaie, lege, platte prairies waar het altijd waait’ van Manitoba en Saskatchewan zouden wagen. De eerste twee dagen waren wel saai en plat, maar niet leeg en ook niet wat wij ons bij prairy voorstellen. Meer een soort oneindig Flevoland. De volgende twee dagen waren inderdaad leeg en prairie naar onze begrippen, maar niet vlak (voor Hollanders dan) en zeker niet saai! Overigens wel alle dagen wind.
- door de Canadese Rocky Mountains gereden, en werkelijk genoten van de prachtige uitzichten met meren (al dan niet bevroren), gletschers, bergen, beren (ja, beren) en sneeuw....
- een gezellige avond gehad met een Duits stel dat rondreist op motoren, en al twee jaar onderweg zijn, en er waarschijnlijk nog 1 a 2 jar aan toevoegen. Dus eigenlijk is 11 maanden gewoon een korte vakantie!
- onze meest noordelijke bestemming bereikt, Edmonton

In deze periode hadden we tijdens het rijden maar een halve dag regen, maar ook minstens twee nachten met nachtvorst, en ook maar twee dagen dat we het op de motor niet koud of in ieder geval fris hebben gehad.... Dus elke avond hebben we onszef verwend met een pretpakket bestaande uit een zak haardhout en een fles wijn. En het goede nieuws is, dat we vanaf hier naar het zuiden gaan, en zuiden betekent (normaal gesproken) warmte!

We zijn nu een aantal dagen bij Jan Paul en Xandra en genieten van de gezelligheid en gastvrijheid, doen wat onderhoud aan de moteren, de spullen en het weblog (en slapen in een lekker warm comfortabel bed), en gaan morgen weer op pad, eerst op weg naar Glacier en Yellowstone national Park. We hebben ons vertrek al met een dag uitgesteld, dus het lijkt erop dat we het onthaasten eindelijk beginnen te leren!!

Foto's volgen zeer binnenkort .....